- ستاره ها داشتن مثل بچگی ها بهش چشمک می زدنو نوید یه اتفاق خوبو بهش می دادن ... درست مثل اون موقعا که وقتی بهش چشمک می زدن یه اتفاق قشنگ براش می افتاد ؛ البته نوع اون اتفاقا با الآن خیلی فرق داشت ولی مطمین بود که به همون اندازه براش قشنگ و شادی آوره چون به همون اندازه که آرزوهاش بزرگ شدن خودشم ...

- مهم این بود که بعد از گذشت سالها این اولین باری بود که ستاره ها دوباره باهاش همراه شده بودن ... 

مبارکباد

حلول عشق تمام تو در تمامت من ...

     ولی گاهی می زند به سرم که بیایم و تمام ناگفته هایم را بنویسم تا دیگر ناگفته نباشند ! ولی آن وقت من دیگر رازی ندارم و بزرگ نیستم !! آخه می دانید ؟ بچه که بودم با هم سن و سال های خودم می نشستیم و به تعداد رازهایی که در دلمان داشتیم به هم پز می دادیم ... خنده دار است ولی آن روزها آرزو داشتم یک رازی در دلم داشته باشم ! می دانید چرا ؟ چون فکر می کردم روزی که رازی بزرگ در دلم داشته باشم دیگر بزرگ شده ام !!! خبر نداشتم روزی می رسد که هم بزرگ شده ام و هم رازهای بیشماری دارم ولی حسرت آن روزهای کودکی ام را می خورم ... ولی خدایی حالا که دارم خوب فکر می کنم می بینم تصوری که در بچگی داشتم که این راز است که مرا بزرگ می کند واقعیت دارد چون در حقیقت همان رازها هم بودند که مرا بزرگ کردند ...

      واقعا چرا اینطوری است ؟ چرا ما آدمها تا بچه ایم آرزو داریم بزرگ شویم ؟ کارهای بزرگتر ها را تقلید می کنیم و ادای آنها را در می آوریم تا بلکه در چشم دیگران بزرگ جلوه کنیم ولی وقتی بزرگ می شویم حسرت بچگی هایمان را می خوریم ؟! چرا لذت هر چیزی را به موقع و در جای خودش نمی بریم ؟؟

      راست می گویند که زندگی دو نیمه دارد : نیمه ی اول در آرزوی نیمه ی دوم و نیمه ی دوم در حسرت نیمه ی اول...

سکوت زیباست ولی عاشق را سکوت جایز نیست ،پس بشکن این سکوت مرگبار را ولبخندی را نثار آن کس کن که به لبخند تو دل خوش دارد ،

 قلبی را که بی تپش قلب تو نمی تپد خاموش مکن ، و نگاهی حاکی از عشق را به او تقدیم کن که اینگونه هدایا لذت بخش ترینند...

کسی است ...

آن سر دنیا کسی تنها روی نیمکتی نشسته و همه ی آنچه ندارد

تویی...

                                      نیمکت های دنیا را بد چیده اند...

 پشت سرشون میرمو ازینکه دستاشونو تو دست هم می بینم پر میشم از شادی. با اینکه قلباشون  وجبها با هم فاصله فیزیکی داره ! ولی هیچی حتی یه نیمچه ستونم نمی تونه بینشون فاصله بندازه ! شایدواسه اینه که به دور بودن از هموباهم بودن عادت دارن !

که دوباره و دوباره زاده می شوم : 

لحظه های " رهایی " ...

لحظاتی که امید است ازین پس با این دل نوشته ها تجربه شان کنم

و شاید از همین حالا ...